ولي من اصلا به زندگي بقيه غبطه نميخورم، بهشون حسوديم ميشه.
٢٩ تير
دارم خفه ميشم. احساس ميكنم زندگيم داره ميگذره بدون اين كه بفهمم دارم چيكار ميكنم، بدون اين كه آگاه باشم از اتفاقات اطرافم.
چرا بايد اينهمه خفت و استرس و وحشت رو در طول روز متحمل بشيم؟ به چه گناهي بايد اين زندگي رو تحمل كنيم.
داشتم با ن و م صحبت ميكردم، اونا هم دقيقا همين احساسات رو داشتن. احساس وحشت ميةنم، از خونه بيرون نميرم. ميترسم. با كوچك ترين اتفاقي يهو واكنش شديد نشون ميدم. بيرون نميرم اگر هم برم حس ميكنم قفسه سينه ام داره ميتركه از شدت فشار.
٢٦ تير
از ديروز به هم ريخته ام. هي صحنه هارو با خودم مرور ميكنم. واكنش مامانم رو ميسنجم. كي كار درستو كرد اونجا؟
٢٣ تير
٠٠:٣٤
هراز گاهي ميرم تلگرام مريم سليميان رو ميبينم. به لست سينش خيره ميشم كه نوشته خيلي وقته تلگرامو چك نكرده. به اين كه تا همين زمستون پيش ما بود. بعد يا خود"كشي يا به قت"ل رسيد. باورم نميشه.
ياد اون ويدىوئي ميفتم كه زيرش داره فلايينگ از آناتما پخش ميشه. ميترسم سمت آهنگش برم چون ميدونم چندصدبرابر به غمش اضافه ميشه.
Wie können wir mit so viel Schmerz leben?
Ich habe versucht, die Quelle meiner Traurigkeit zu finden; Ich bin zu keinem einzigen Schluss gekommen. Die Situation im Iran, meine Mutter, unsere Geldsituation, die schlechte Nachrichten; die Morde, für die die Regierung verantwortlich ist. Die endlose Schmerz und Leiden, die wir als Iraner umgehen zu müssen. Ich kann nicht mehr die Situation schaffen; Ich bin erschöpft. Alles muss ein Ende haben.
yasu19-67
